Πώς νοιώθει ένας άνεργος;
Παλιότερα, όταν κατά τους χειμερινούς μήνες έμενα άνεργος - λόγω καιρού, αισθανόμουν όμορφα. Έκανα ταξίδια, ξεκουραζόμουν, διάβαζα απνευστί αστυνομικά μυθιστορήματα που δανειζόμουν σε πεντάδες από την εξαιρετική Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βέροιας, έπαιρνα δέκα κιλά, περνούσα καλά.
Τώρα η ανεργία για τους οικοδόμους έχει άλλη μορφή. Τώρα έχω οικογένεια, υποχρεώσεις και μερικά χρονάκια παραπάνω. Τώρα η ανεργία δεν είναι εποχιακή. Είναι μόνιμη. Τώρα η ανεργία ειναι απόγνωση. Τώρα καταλαβαίνω τα λόγια του Αχιλέα.
Πριν πολλές χιλιάδες χρόνια, όταν οι ευγενείς δοξάζονταν στα πεδία των μαχών, όπου πολεμούσαν με τα χέρια και το μυαλό τους, η αποχή από την μάχη ήταν για έναν επαγγελματία πολεμιστή ανεργία.
Έτσι, όταν, ντροπιασμένος από τον Αγαμέμνονα, ο Αχιλέας κάθεται άπραγος "πλάι στα πλοία" (Ιλιάδα Σ) νοιώθει Βάρος της γης. Σα να περισεύει.
Η φράση αυτή του Ομήρου, «Άχθος αρούρης», επανέρχεται απρόσμενα την δεκαετία του 50, σε ένα λαϊκό τραγούδι. Είναι μια εποχή σαν τη σημερινή, ανέχειας, ανεργίας, απογοήτευσης, ήττας - όχι της Αριστεράς, όπως ψευδώς προπαγανδίζεται χρόνια τώρα - αλλά ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας.
Την εποχή εκείνη η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, σε μουσική του Γιάννη Παπαϊωάννου και δια στόματος Στέλιου Καζαντζίδη, καλεί τους καταφρονεμένους προλετάριους να πιάσουν τα στενά, να στήσουν καρτέρι στον Χάρο, που τριγυρίζει με την μαύρη του σφεντόνα στις φτωχογειτονιές, γυρεύοντας της γής του κολασμένους, όχι για να μετρηθούν (ως άλλοι Ακρίτες) μαζί του, αλλά για «να μας βρεί κι εμάς ο Χάρος», «που της γης γίναμε βάρος»! Έτσι ακριβώς όπως ο Αχιλέας του Ομήρου, έτσι ακριβώς όπως οι άνεργοι, οι απελπισμένοι της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου.
Άχθος Αρούρης! Βάρος της γης!
Για να επαληθευθεί το ρηθέν του φιλοσόφου που λέει πως η εργασία εξανθρωπίζει τον άνθρωπο, και η μισθωτή εργασία τον αποκτηνώνει!
* Ομήρου Ιλιάδα
** Βγήκε ο Χάρος να ψαρέψει
Παλιότερα, όταν κατά τους χειμερινούς μήνες έμενα άνεργος - λόγω καιρού, αισθανόμουν όμορφα. Έκανα ταξίδια, ξεκουραζόμουν, διάβαζα απνευστί αστυνομικά μυθιστορήματα που δανειζόμουν σε πεντάδες από την εξαιρετική Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βέροιας, έπαιρνα δέκα κιλά, περνούσα καλά.
Τώρα η ανεργία για τους οικοδόμους έχει άλλη μορφή. Τώρα έχω οικογένεια, υποχρεώσεις και μερικά χρονάκια παραπάνω. Τώρα η ανεργία δεν είναι εποχιακή. Είναι μόνιμη. Τώρα η ανεργία ειναι απόγνωση. Τώρα καταλαβαίνω τα λόγια του Αχιλέα.
Πριν πολλές χιλιάδες χρόνια, όταν οι ευγενείς δοξάζονταν στα πεδία των μαχών, όπου πολεμούσαν με τα χέρια και το μυαλό τους, η αποχή από την μάχη ήταν για έναν επαγγελματία πολεμιστή ανεργία.
Έτσι, όταν, ντροπιασμένος από τον Αγαμέμνονα, ο Αχιλέας κάθεται άπραγος "πλάι στα πλοία" (Ιλιάδα Σ) νοιώθει Βάρος της γης. Σα να περισεύει.
Η φράση αυτή του Ομήρου, «Άχθος αρούρης», επανέρχεται απρόσμενα την δεκαετία του 50, σε ένα λαϊκό τραγούδι. Είναι μια εποχή σαν τη σημερινή, ανέχειας, ανεργίας, απογοήτευσης, ήττας - όχι της Αριστεράς, όπως ψευδώς προπαγανδίζεται χρόνια τώρα - αλλά ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας.
Την εποχή εκείνη η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, σε μουσική του Γιάννη Παπαϊωάννου και δια στόματος Στέλιου Καζαντζίδη, καλεί τους καταφρονεμένους προλετάριους να πιάσουν τα στενά, να στήσουν καρτέρι στον Χάρο, που τριγυρίζει με την μαύρη του σφεντόνα στις φτωχογειτονιές, γυρεύοντας της γής του κολασμένους, όχι για να μετρηθούν (ως άλλοι Ακρίτες) μαζί του, αλλά για «να μας βρεί κι εμάς ο Χάρος», «που της γης γίναμε βάρος»! Έτσι ακριβώς όπως ο Αχιλέας του Ομήρου, έτσι ακριβώς όπως οι άνεργοι, οι απελπισμένοι της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου.
Άχθος Αρούρης! Βάρος της γης!
Για να επαληθευθεί το ρηθέν του φιλοσόφου που λέει πως η εργασία εξανθρωπίζει τον άνθρωπο, και η μισθωτή εργασία τον αποκτηνώνει!
* Ομήρου Ιλιάδα
** Βγήκε ο Χάρος να ψαρέψει
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου