Παιδί προσφύγων, γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1931 σε μια φτωχογειτονιά της Νέας Ιωνίας. Σε ηλικία 13 ετών χάνει τον αριστερό πατέρα του από τα βασανιστήρια και στον στρατό τον στέλνουν μουλαρά, αυτόν, ένα παιδί της πόλης και ένα μουλάρι του στερεί την χαρά της πατρότητας.
Με αυτό το ιστορικό, υπό την σκέπη μια μάνας εξουσιαστικής - όπως κάθε Πόντια μάνα - και με όπλο την τελειότερα κουρδισμένη φωνή (όπως είπε κάποτε ο Χατζιδάκις) ο Στέλιος Καζαντζίδης έρχεται το 1952 να απογειώσει το εξευρωπαϊσμένο Ρεμπέτικο του Τσιτσάνη και να εγκαινιάσει την χρυσή εποχή της αποθέωσης του λαϊκού τραγουδιού. Πίσω του όλοι οι σταρ που λατρεύουμε ακόμα, θα συγκροτήσουν έναν μουσικό θίασο, ανεπανάληπτο.
Με αυτό το ιστορικό, υπό την σκέπη μια μάνας εξουσιαστικής - όπως κάθε Πόντια μάνα - και με όπλο την τελειότερα κουρδισμένη φωνή (όπως είπε κάποτε ο Χατζιδάκις) ο Στέλιος Καζαντζίδης έρχεται το 1952 να απογειώσει το εξευρωπαϊσμένο Ρεμπέτικο του Τσιτσάνη και να εγκαινιάσει την χρυσή εποχή της αποθέωσης του λαϊκού τραγουδιού. Πίσω του όλοι οι σταρ που λατρεύουμε ακόμα, θα συγκροτήσουν έναν μουσικό θίασο, ανεπανάληπτο.
Το 1965, σε ηλικία μόλις 34 ετών, στο απόγειο της καριέρας του θα αποχωρήσει από τα νυχτερινά κέντρα και το ΄75 από την δισκογραφία. Εν τω μεταξύ έχει προλάβει να συνεργαστεί με τους πάντες, τραγουδώντας σχεδόν πάντα τα ομορφότερα τραγούδια των ελλήνων δημιουργών.
Θα επιστρέψει το '87 στη δισκογραφία μετά από μια παλλαϊκή εκστρατεία συλλογής υπογραφών και ειδική τροπολογία - ευεργέτημα για τους τραγουδιστές, που ήταν ως τότε σκλάβοι των δισκογραφικών.
Ωστόσο, τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Η "αυλή" που έχει διαμορφωθεί γύρω του κι ένας αχάριστος ευεργετηθείς συνθέτης θα τον μπλέξουν σε έναν τραγέλαφο ανάξιο της καλλιτεχνικής του αξίας. Παρόλο που σύσωμος ο καλλιτεχνικός κόσμος στοιχίζεται πίσω του, η αρχή του τέλους πλησιάζει.
Το 2001, πιστός στις αξίες του και κόντρα στα κελεύσματα των καιρών, ηχογραφεί ένα πολιτικό τραγούδι, που κυκλοφορεί σε μικρό δίσκο μαζί με επανεκτελέσεις:
Θα επιστρέψει το '87 στη δισκογραφία μετά από μια παλλαϊκή εκστρατεία συλλογής υπογραφών και ειδική τροπολογία - ευεργέτημα για τους τραγουδιστές, που ήταν ως τότε σκλάβοι των δισκογραφικών.
Ωστόσο, τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Η "αυλή" που έχει διαμορφωθεί γύρω του κι ένας αχάριστος ευεργετηθείς συνθέτης θα τον μπλέξουν σε έναν τραγέλαφο ανάξιο της καλλιτεχνικής του αξίας. Παρόλο που σύσωμος ο καλλιτεχνικός κόσμος στοιχίζεται πίσω του, η αρχή του τέλους πλησιάζει.
Το 2001, πιστός στις αξίες του και κόντρα στα κελεύσματα των καιρών, ηχογραφεί ένα πολιτικό τραγούδι, που κυκλοφορεί σε μικρό δίσκο μαζί με επανεκτελέσεις:
"Φονιάδες μονοπώλια,Ωστόσο, ο μεγάλος δίσκος που ετοίμαζε δεν θα κυκλοφορήσει ποτέ.
παντού φωτιές ανάβουν.
Μας καίνε, μας δικάζουνε,
και την ψυχή μας βγάζουνε·
και ζωντανούς μας θάβουν".
Μια μέρα σαν κι αυτήν, στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, ανήμερα του Σταυρού, η φωνή της Ελλάδας έσβησε για πάντα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου