«Στο αίμα είμαι Αλβανίδα, υπηκοότητα έχω Ινδική, είμαι καθολική καλόγρια. Όσο για τον προορισμό μου, ανήκω στον κόσμο. Όσο για την καρδιά μου, αυτή ανήκει ολοκληρωτικά στον Ιησού».
Έτσι περιέγραφε την ταυτότητά της η γυναίκα του 1,55 m με την τεράστια καρδιά που κατάφερε να αγκαλιάσει και να συγκινήσει, να βοηθήσει και να παρηγορήσει τους φτωχότερους των φτωχών όλου του κόσμου.
Έτσι περιέγραφε την ταυτότητά της η γυναίκα του 1,55 m με την τεράστια καρδιά που κατάφερε να αγκαλιάσει και να συγκινήσει, να βοηθήσει και να παρηγορήσει τους φτωχότερους των φτωχών όλου του κόσμου.
Η Αγνή Γκόνξα Μπογιάξιου γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1910, στα Σκόπια. Ο Πατέρας της ήταν ευκατάστατος Αλβανός έμπορος και η μητέρα της πιστή Καθολική Ιταλίδα. Στα 17 της αποφασίζει να γίνει ιεραπόστολος και φέυγει το 1928 για την Καλκούτα, εκπαιδεύεται ως νοσοκόμα, παίρνει ως μοναχή το όνομα Τερέζα και αρχίζει να διδάσκει σε ένα ιεραποστολικό σχολείο, παιδιά της ανώτερης Ινδικής τάξης. Αυτό όμως δεν την ικανοποιεί. Νιώθει πως έτσι δεν προσφέρει αρκετά.
Το 1946 συνειδητοποιεί ότι ο προορισμός της είναι η φροντίδα των φτωχών. Το αντιλαμβάται ως θεϊκό κάλεσμα. Ιδρύει το 1948 δικό της γυναικεί οτάγμα - που δυο χρόνια αργότερα αναγνωρίζεται από το Βατικανό - με το όνομα Ιεραπόστολοι της αγάπης προς τον πλησίον. Το ρούχο που διαλέγει ως ένδυμα, αντί του ράσου, είναι το λευκό σάρι με μπλέ μπορντούρα, το ρούχο των εξαθλιωμένων Ινδών.
Οι δημοτικές αρχές της Καλκούτας της παραχωρούν ένα παλιό κτισμα ως χώρο περίθαλψης αρώστων και ετοιμοθάνατων, ενώ ιδρύει νοσοκομεία για λεπρούς και φυματικούς, καθώς και σχολεία για φτωχόπαιδα. Απολύτως αντίθετη προς κάθε σύστημα ελέγχου των γεννήσεων, ιδρύει επίσης μαιευτήρια και εστίες για ανύπαντρες φτωχές μητέρες.
«Αν υπάρχουν φτωχοί στο φεγγάρι, θα πάμε και εκεί» διακηρύσσει και το 1979 τιμάται με το νόμπελ ειρήνης. Την ημέρα της απονομής αρνείται να παρακαθήσει σε δείπνο προς τιμήν της. Ζητά σε μετρητά τα χρήματα που θα στοιχίσει το φαγητό και τα διαθέτει για τους ασθενείς της.
Όταν πεθαίνει, μια μέρα σαν κι αυτήν, στις 5 Σεπτεμβρίου 1997, η κηδεία της γίνεται δημοσία δαπάνη στην πόλη της, την Καλκούτα και την παρακολουθούν εστεμένοι και εκπρόσωποι κυβερνήσεων από όλον τον κόσμο. Για το στερνό αντίο έρχονται δακρυσμένοι πάνω από ένα εκατομμύριο κάτοικοι της Καλκούτας - Μουσουλμάνοι, Ινδουϊστές και Χριστιανοί. Η τηλεόραση στέλνει τις εικόνες αυτές και σε δισεκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο που θρηνούν τον θάνατό της. Τη χρονιά εκείνη το τάγμα της αριθμεί 3.600 μοναχές.
Κι όταν στις 19 Οκτωβρίου 2003 το Βατικανό την ανακήρυξε Οσία, οι Ιεραπόστολοι της αγάπης προς τον πλησίον ήταν κι όλας πάνω από 4.500.
Ήταν τόση η δύναμη του ιεραποστολικού της έργου, που η Ιεραρχία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας παρέβλεψε ακόμη και το γεγονός πως κάποιες από τις απόψεις της συνιστούσαν αίρεση.
Το 1946 συνειδητοποιεί ότι ο προορισμός της είναι η φροντίδα των φτωχών. Το αντιλαμβάται ως θεϊκό κάλεσμα. Ιδρύει το 1948 δικό της γυναικεί οτάγμα - που δυο χρόνια αργότερα αναγνωρίζεται από το Βατικανό - με το όνομα Ιεραπόστολοι της αγάπης προς τον πλησίον. Το ρούχο που διαλέγει ως ένδυμα, αντί του ράσου, είναι το λευκό σάρι με μπλέ μπορντούρα, το ρούχο των εξαθλιωμένων Ινδών.
Οι δημοτικές αρχές της Καλκούτας της παραχωρούν ένα παλιό κτισμα ως χώρο περίθαλψης αρώστων και ετοιμοθάνατων, ενώ ιδρύει νοσοκομεία για λεπρούς και φυματικούς, καθώς και σχολεία για φτωχόπαιδα. Απολύτως αντίθετη προς κάθε σύστημα ελέγχου των γεννήσεων, ιδρύει επίσης μαιευτήρια και εστίες για ανύπαντρες φτωχές μητέρες.
«Αν υπάρχουν φτωχοί στο φεγγάρι, θα πάμε και εκεί» διακηρύσσει και το 1979 τιμάται με το νόμπελ ειρήνης. Την ημέρα της απονομής αρνείται να παρακαθήσει σε δείπνο προς τιμήν της. Ζητά σε μετρητά τα χρήματα που θα στοιχίσει το φαγητό και τα διαθέτει για τους ασθενείς της.
Όταν πεθαίνει, μια μέρα σαν κι αυτήν, στις 5 Σεπτεμβρίου 1997, η κηδεία της γίνεται δημοσία δαπάνη στην πόλη της, την Καλκούτα και την παρακολουθούν εστεμένοι και εκπρόσωποι κυβερνήσεων από όλον τον κόσμο. Για το στερνό αντίο έρχονται δακρυσμένοι πάνω από ένα εκατομμύριο κάτοικοι της Καλκούτας - Μουσουλμάνοι, Ινδουϊστές και Χριστιανοί. Η τηλεόραση στέλνει τις εικόνες αυτές και σε δισεκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο που θρηνούν τον θάνατό της. Τη χρονιά εκείνη το τάγμα της αριθμεί 3.600 μοναχές.
Κι όταν στις 19 Οκτωβρίου 2003 το Βατικανό την ανακήρυξε Οσία, οι Ιεραπόστολοι της αγάπης προς τον πλησίον ήταν κι όλας πάνω από 4.500.
Ήταν τόση η δύναμη του ιεραποστολικού της έργου, που η Ιεραρχία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας παρέβλεψε ακόμη και το γεγονός πως κάποιες από τις απόψεις της συνιστούσαν αίρεση.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου