3/3/14

Νά 'σαι καλά ρε Σταύρο!

27/11/13

Η βαθιά Θρησκευτικότητα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ


Αν ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ δήλωνε «Όσοι ψηφίσουν το μνημόνιο θα διαγραφούν», θα φαινόταν φυσιολογικό στον κ. Παπαδημούλη και σε κάθε εχέφρονα άνθρωπο.
Κάθε συγκροτημένη ομάδα ανθρώπων διέπεται από αρχές και όταν κάποιο μέλος της τις παραβιάζει αποπέμπεται.
Αν δεν το γνωρίζει ο κ. Παπαδημούλης, τον ενημερώνω πως ο αφορισμός είναι για την εκκλησία ότι η διαγραφή για τα κόμματα. Κι επειδή, καλώς ή κακώς, για την εκκλησία η "συμβίωση" νοείται μόνο μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας, όποιο μέλος της παραβιάζει αυτήν την αρχή, θα διαγράφεται.
Άρα οι δηλώσεις του Σεραφείμ θυμίζουν περισσότερο Κουμουνδούρου, παρά Τεχεράνη...

Βεβαίως, ο Άγιος Πειραιώς - για να νομιμοποιείται να κάνει αυτές τις δηλώσεις - θα έπρεπε να είχε αφορίσει και όσους ψήφισαν το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ετεροφύλων, αφού η μόνη αποδεκτή "συμβίωση" κατά το ελληνορθόδοξο δόγμα είναι ο γάμος που ευλογεί ο Ιερέας!

25/10/13

«Μετά βραχείαν αγωνία...»

 Γεννημένος στις 20 Ιουλίου του 1893 στην Αθήνα, ο πρίγκιπας Αλέξανδρος, δευτερότοκος γιός του Βασιλέως Κωνσταντίνου και της βασίλισσας Σοφίας, δεν είχε πολλές πιθανότητες να ανέβει στο θρόνο. Προηγούνταν ο πρωτότοκος Γεώργιος, που άλλωστε μεγάλωνε προετοιμαζόμενος να ανέβει στο θρόνο. Γι΄αυτό και η ζωή του Αλέξανδρου ήταν πολύ πιο φυσιολογική. Κανείς δεν αντέδρασε όταν αποφοίτησε με μέτριους βαθμούς από τη σχολή Ευελπίδων και κανείς δεν τον φαντάστηκε σε μεγαλύτερο ρόλο από αυτόν του υπασπιστή του πατέρα του στον πόλεμο.
  Όταν όμως, το 1917, οι σύμμαχοι υποχρέωσαν τον φιλογερμανό βασιλέα Κωνσταντίνο και τον, των αυτών συμπαθειών, διάδοχο Γεώργιο, να εγκαταλείψουν το παλάτι και τη χώρα, ώστε η Ελλάδα, υπό το Βενιζέλο να σταθεί στο πλευρό της Αντάντ, ο Αλέξανδρος εμφανίστηκε ως η μόνη βιώσιμη λύση. Φαίνεται πως ήταν το μόνο μέλος της βασιλικής οικογένειας που συντηρούσε σχετικά καλή σχέση με τον Βενιζέλο, τον ουσιαστικό κυρίαρχο της πολιτικής σκηνής εκείνη την εποχή. Ανέβηκε στο θρόνο στις 12 Ιουνίου 1917 (30 Μαΐου με το παλιό ημερολόγιο), θεωρώντας ότι κάποτε θα επέστρεφε τη βασιλεία στον πατέρα του.   Ο Αλέξανδρος δεν υπήρξε ποτέ προσωπικά φιλόδοξος και κατανοούσε πως, στην ταραγμένη εκείνη περίοδο, όφειλε ο ρόλος του άνακτα να είναι ενωτικός.
   Η ηρεμία που προσέφερε στο Βενιζέλο το κλειστό εσωτερικό μέτωπο και η παρουσία του Αλέξανδρου στο θρόνο, έδωσαν απτά θετικά αποτελέσματα. Η Ελλάδα στο πλευρό των συμμάχων είναι εκείνη που κατορθώνει να κερδίσει στρατηγικής σημασίας εδάφη, με τις συνθήκες του Νεϊγί (1919) και των Σεβρών (1920). Η Σμύρνη και η Ανατολική και Δυτική Θράκη, πλην Κωνσταντινουπόλεως, γίνονται ελληνικά εδάφη - η γεωπολιτική τους σημασία είναι προφανής. Οι συγκυρίες αυτές και ο ήπιος και ευγενικός χαρακτήρας του Αλέξανδρου - τον οποίο αγαπούσαν ιδιαιτέρως οι Έλληνες- τον μετέτρεψαν βασιλιά των διπλωματικών επιτυχιών, που ταυτίστηκε το όνειρο της Μεγάλης Ελλάδας.
Η αισιοδοξία επικρατούσε στην ως τώρα ταραγμένη πολιτική ζωή της Ελλάδας. Η επόμενη αναταραχή δεν θα ήταν πολιτική αλλά κοινωνική. Ο Αλέξανδρος είχε ερωτευτεί σφόδρα την ωραία Ασπασία Μάνου, μια κοινή θνητή, κόρη αξιωματικού της Χωροφυλακής. Αποφάσισε να την νυμφευθεί παρ' ότι ο Βενιζέλος του ζητούσε να κάνει έναν κλασσικό βασιλικό, πολιτικό γάμο, πιθανώς με βρετανή πριγκίπισσα. Ο μοργανατικός τους γάμος έγινε κρυφά, αλλά δεν έμεινε κρυφός για πολύ. Ο Αλέξανδρος ήταν αποφασισμένος να ζήσει με την αγαπημένη του. Επεδίωξε και κατόρθωσε να λάβει και τη διαβεβαίωση του Βενιζέλου ότι ο γάμος του θα αναγνωριζόταν και δεν θα μετατρεπόταν σε απειλή για τη μοναρχία.
   Στις 16 Σεπτεμβρίου 1920, κι ενώ όλα φαίνονταν να βαίνουν καλώς, ο Αλέξανδρος δέχθηκε την επίθεση του ενός από τους δύο μακάκους που κρατούσε η βασιλική οικογένεια στο κτήμα. Οι γιατροί του Έλληνα βασιλιά ανακοινώνουν ότι δεν εμπνέει καμία ανησυχία το τραύμα του, που προκλήθηκε από το δάγκωμα του πιθήκου.
Κι όμως, μια μέρα σαν κι αυτήν,στις 25 Οκτωβρίου πεθαίνει εντελώς απροσδόκητα, από σηψαιμία. Η διατύπωση του τελευταίου ιατρικού δελτίου ήταν πολύ άκομψη, μοναδική στη νεότερη ελληνική ιστορία:
"Μετά βραχείαν αγωνία, καθ΄ ην η Αυτού Μεγαλειότης κατελήφθη υπό σπασμωδικών κινήσεων του προσώπου, εξέπνευσε περί 4ην και 12 λεπτά μετά μεσημβρίαν".
   Κατά καιρούς διατυπώθηκαν απόψεις που δεν αποδέχονταν την εκδοχή του θανάτου από το δάγκωμα πιθήκου και έβλεπαν δολοφονία του επικίνδυνου, λόγω λαοφιλίας και συνεργασίας με το Βενιζέλο, νεαρού βασιλιά.
 Ο θάνατός του υπήρξε μεγάλο σοκ για την ελληνική κοινωνία. Υπήρξε ο πιο αγαπητός του λαού, μεταξύ των βασιλέων, όχι μόνο γιατί επί βασιλείας του η χώρα μπόρεσε να επιτύχει πολλά χάρη στην ομόνοια της οποίας στάθηκε εγγυητής, αλλά και γιατί η ρομαντική του ερωτική ιστορία και ο γάμος του με μία ελληνοπούλα κέρδισε τις καρδιές του κόσμου. Η αγάπη αυτή οδήγησε πολλούς να πιστεύουν ότι, αν ο Αλέξανδρος ζούσε η Ελλάδα δεν θα υφίστατο την ταπείνωση της Μικρασιατικής καταστροφής. Μόνο που η ιστορία δε γράφεται με "αν".
Το όνομά του δόθηκε το 1919 στην πόλη Δεδέαγατς, νυν Αλεξανδρούπολη, διότι ήταν ο πρώτος Έλληνας άρχων που την επισκέφθηκε.

Πηγή: www.skai.gr

11/9/13

Μια γεναία καρδιά

Άγαλμα του William Wallace στο Aberdeen.
Ο Γουίλιαμ Γουάλας έζησε στα τέλη του 13ου αιώνα μ.Χ. και έγινε ο θρύλος της Σκωτσέζικης ανεξαρτησίας.
Όταν η Πατρίδα του, μετά από 20 χρόνια ειρήνης υποδουλώθηκε ξανά στον Βασιλιά της Αγγλίας, ο Γουάλας, εικοσαετής μόλις, ανέλαβε μάλλον συμπτωματικά τον αγώνα της ανεξαρτησίας. Ξεκίνησε δολοφονώντας τον Άγγλο σερίφη του Λανάρκ για να εκδικηθεί τον φόνο της αγαπημένης του και συνέχισε εισβάλωντας στα εδάφη της αγγλοκρατούμενης Σκωτίας, για να απελευθερώσει μια σειρά από πόλεις.
Όταν οι Άγγλοι κατάφεραν να πάρουν με το μέρος τους τους περισσότερους Σκωτσέζους ευγενείς, εκείνος συμμάχησε με τον Ανδρέα Μοράι και, εγκαταλείποντας τον κλεφτοπόλεμο, αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους Άγγλους σε συντεταγμένη μάχη.
Ήταν μια μέρα σαν κι αυτήν, στις 11 Σεπτεμβρίου 1297 όταν οι λιγοστές δυνάμεις που μάχονταν για την ανεξαρτησία της Σκωτίας ενώθηκαν στην βόρεια όχθη του ποταμού Φορθ, κοντά στο Στέρλινγ. Στην απέναντι όχθη παρατάχθηκαν οι Ά γγλοι ιππότες του Τζων ντε Βάρεν, κόμη του Surrey και του Χιού ντε Κρέσινγκχαμ, έχοντας την υποστήριξη πολλών Σκοτσέζων ιπποτών.
Ένοιωθαν υπεροχή επειδή την εποχή εκείνη ο κόσμος πίστευε ότι ένας στρατός από αρματωμένους ιππότες ήταν αδύνατον να ηττηθεί από το πεζικό. Εκτός αυτού ήταν περίπου τετραπλάσιοι του αριθμού των Σκωτσέζων και ήταν πιο καλά οργανωμένοι και εκγυμνασμένοι. Τις δυο στρατιές χώριζε μόνο ο ποταμός και μια μικρή ξύλινη γέφυρα. Έτσι ο Surrey νοιώθοντας ασφαλής επειδή οι άλλοι δεν είχαν ιππικό ξεκίνησε να διασχίσει το γεφυράκι.
Ο Γουάλας, εκμεταλευόμενος την τυφλή εμπιστοσύνη που του είχε ο στρατός του, περίμενε λίγο και επιτέθηκε σε δυο μπουλούκια. Το ένα απέκοψε τους Ιππότες από την γέφυρα και το άλλο τους διέλυσε μέσα στα βαλτώδη εδάφη πέριξ του ποταμού.
Μετά από την επιστροφή του από την μάχη στην γέφυρα του Στέρλιγκ ο Γουίλιαμ Γουάλας χρίστηκε ιππότης με τον Τζών Γκράχαμ και τον Γουλιέλμο Κράουφορντ από τον Ροβέροτ Μπρούς, ενώ ορίστηκε φρουρός και διοικητής των αρμάτων στην Σκωτία.
Η μάχη της γέφυρας Στέρλινγκ υπήρξε αποφασιστικής σημμασίας για τον Πρώτο Πόλεμο της Σκωτσέζικης Ανεξαρτησίας, ανοίγοντας τον δρόμο για την εκδίωξη των Άγγλων από τα Σκωτσέζικα εδάφη. Υπήρξε επίσης μια ιστορική μάχη, αφού μερικοί ημιάτακτοι πεζοί, αρματωμένοι κυρίως με γεωργικά εργαλεία, υπέταξαν μια στρατιά καλά γυμνασμένων σιδηρόφρακτων Ιπποτών.
Ωστόσο, ένα χρόνο αργότερα ο Γουάλας θα ηττηθεί στην μάχη του Φαλκίρκ και θα παραιτηθεί από την θέση του Φρουρού της Σκωτίας υπέρ του Ροβέρτου Μπρούς.
Εν τέλει συνελήφθη από έναν προδότη Σκωτσέζο ευγενή τον Ιωάννη του Μεντείθ στις 5 Αυγούστου 1305, μεταφέρθηκε στο Λονδίνο και κατηγορήθηκε για προδοσία απέναντι στον βασιλιά Εδουάρδο Α'. Στην απολογία του ανέφερε ότι δεν είναι προδότης γιατί βασιλιά του αναγνωρίζει τον Τζών Μπάλλιολ, και όχι τον Εδουάρδο κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε θάνατο. Ξεγυμνώθηκε, μεταφέρθηκε με ένα άλογο στους δρόμους της πόλης στην συνέχεια κρεμάστηκε και ενώ ήταν ακόμα ζωντανός ελευθερώνοντας τον απ'το σκοινί τον ευνούχισαν, του έβγαλαν τα άντερα του και τα έκαψαν μπροστά του, τελικά τον αποκεφάλισαν.
Ο μαρτυρικός του θάνατος σε ηλικία μόλις 30 ετών σε συνδιασμό με την πλούσια δράση και την ταπεινή του καταγωγή, τον έκαναν θρύλο. Υμνήθηκε από τους ποιητές και τους καλλιτέχνες, ιδιαίτερα από τον τροβαδούρο του 15ου αιώνα Μπλίντ Χάρρυ, στο έργο του οποίου βασίστηκε το σενάριο της ταινίας Braveheart.